ZABIEGI

Tętniak tętnicy mózgowej jest uwypukleniem je ściany w miejscu jej ścieńczenia. Przyczyny takie procesu są wielorakie, niezależnie jednak od przyczyny w miejscu powstania tętniaka jego ściana jest osłabiona. W skrajnych przypadkach może to prowadzić do jej przerwania i krwotoku do mózgu.

W trakcie operacji mikrochirurgicznego usunięcia tętniaka neurochirurg delikatnie i cierpliwie rozsuwa oponę pajęczą (błonę pokrywająca mózg i naczynia krwionośne) uwidoczniają tętnice i leżący na nich tętniak. Ostatecznie chora część naczynia – tętniak jest odłączana od zdrowej poprzez założenie klipsa mikronaczyniowego.

Ostatecznie usunięcie tętniaka w wyniku tej metody wiąże się z bardzo duża wieloletnią skutecznością, całkowite usunięcie tętniaka, w zależności od stopnia skomplikowania jego budowy, wynosi ponad 95%.

Neuromonitoring

jest metodą diagnostyczna, którą typowo kojarzy się z pracowniami EEG lub EMG gdzie wykonywane badania służą do diagnostyki padaczki lub chorób nerwów. Metody te można wykorzystać także trakcie operacji. Wykorzystaniu podlega fakt, że impulsy nerwowe są formą mikroimpulsów elektrycznych, które można zarejestrować superczułymi aparatami. Dzięki temu w trakcie operacji wykrywane są impulsy z kory mózgu odpowiedzianej np. za ruch do odpowiednich mięśni, które je wykonują. Podobnie można zmierzyć impulsy kierowane do ośrodków czucia, wzroku, słuchu. Diagnostyka służy w dwóch obszarach – leczeniu nowotworów układu nerwowego oraz schorzeń naczyń układu nerwowego. Typowym wykorzystaniem jest pierwsza grupa chorób tj. nowotwory gdzie poprzez drażnienie mózgu w operowanych obszarach wykrywa się granice szczególnie czułych i ważnych ośrodków: ruchu, czucia, słuchu, wzroku. W przypadku chorób naczyniowych wykorzystanie neuromonitoringu jest bardziej zaawansowane i wymaga szczególnego doświadczenia. W tych operacjach wykrywane poprzez neuromonitoring jest zagrożenie udarem mózgu, które może powstać w przypadku np. nieoptymalnego położenia klipsa naczyniowego. Ta metoda diagnostyczna pozwala na dodatkowe monitorowanie wykonywanej operacji i zwiększenie bezpieczeństwa. Paradoksalnie w części sytuacji pozwala świadomie zamknąć chore naczynie, gdy po jego odwracalnym(czasowym) zamknięciu nie stwierdzane jest niedokrwienie. Decyzja taka może zostać podjęta świadomie oraz z minimalizacją ryzyka.

Angiografia śródoperacyjna

W przypadku zabiegów mikrochirurgicznych naczyniowych zachodzi konieczność oceny operowanych tętnić i żył. Nowoczesne mikroskopy operacyjne pozwalają w trakcie operacji obrazować w naczyniach mózgu i rdzenia kręgowego specjalistyczny kontrast podawany dożylnie. Badanie takie ma na celu potwierdzenie szczelności zamknięcia np tętniaka ale także co jest nawet ważniejsze drożności otaczających go naczyń. To drugie zastosowanie jest ważniejsze gdyż ma na celu dodatkowe potwierdzenie, że naczynie nie zostało nieplanowanie zwężone lub zamknięte i nie zachodzi ryzyko udaru. W przypadku operacji naczyniaków tętniczo-żylnych pomaga neurochirurgowi ocenić obszary przez które krew wpływa do gniazda naczyniaka a przez które wypływa i zaplanować środoperacyjną strategię operacji. Niezmiernie ważne zastosowanie angiografii środoperacyjnej jest widoczne w operacjach by-pass’ów gdzie pozwala ono potwierdzić drożność wykonanego zespolenia tętnic.

Naczyniak jamisty jest nieprawidłowo kodowanym naczyniem o charakterze pośrednim między żyłą a naczynkiem włosowatym. Brakuje mu części ściany a jednocześnie jest zbudowany z licznych przegród. Z powodu nieprawidłowej budowy naczyniak taki może pęknąć powodując krwawienie, typowo do swojego wnętrza. W konsekwencji nawracających krwawień masa naczyniaka może ulegać powiększeniu powodując ucisk na sąsiadujący mózg i jego drażnienie powodując napady padaczkowe lub objawy ubytkowe jak np. niedowład.

Operacja usunięcia naczyniaka jamistego przypomina usunięcie guza mózgu tj. masy naczyniaka powodującą ucisk mózgu. Niezmiernie ważną różnicą w tym zabiegu jest konieczność nie uszkodzenia towarzyszącej naczyniakowi żyły, która często jest prawidłowym elementem zdrowej części mózgu.

Neuromonitoring

jest metodą diagnostyczna, którą typowo kojarzy się z pracowniami EEG lub EMG gdzie wykonywane badania służą do diagnostyki padaczki lub chorób nerwów. Metody te można wykorzystać także trakcie operacji. Wykorzystaniu podlega fakt, że impulsy nerwowe są formą mikroimpulsów elektrycznych, które można zarejestrować superczułymi aparatami. Dzięki temu w trakcie operacji wykrywane są impulsy z kory mózgu odpowiedzianej np. za ruch do odpowiednich mięśni, które je wykonują. Podobnie można zmierzyć impulsy kierowane do ośrodków czucia, wzroku, słuchu. Diagnostyka służy w dwóch obszarach – leczeniu nowotworów układu nerwowego oraz schorzeń naczyń układu nerwowego. Typowym wykorzystaniem jest pierwsza grupa chorób tj. nowotwory gdzie poprzez drażnienie mózgu w operowanych obszarach wykrywa się granice szczególnie czułych i ważnych ośrodków: ruchu, czucia, słuchu, wzroku. W przypadku chorób naczyniowych wykorzystanie neuromonitoringu jest bardziej zaawansowane i wymaga szczególnego doświadczenia. W tych operacjach wykrywane poprzez neuromonitoring jest zagrożenie udarem mózgu, które może powstać w przypadku np. nieoptymalnego położenia klipsa naczyniowego. Ta metoda diagnostyczna pozwala na dodatkowe monitorowanie wykonywanej operacji i zwiększenie bezpieczeństwa. Paradoksalnie w części sytuacji pozwala świadomie zamknąć chore naczynie, gdy po jego odwracalnym(czasowym) zamknięciu nie stwierdzane jest niedokrwienie. Decyzja taka może zostać podjęta świadomie oraz z minimalizacją ryzyka.

Angiografia śródoperacyjna

W przypadku zabiegów mikrochirurgicznych naczyniowych zachodzi konieczność oceny operowanych tętnić i żył. Nowoczesne mikroskopy operacyjne pozwalają w trakcie operacji obrazować w naczyniach mózgu i rdzenia kręgowego specjalistyczny kontrast podawany dożylnie. Badanie takie ma na celu potwierdzenie szczelności zamknięcia np tętniaka ale także co jest nawet ważniejsze drożności otaczających go naczyń. To drugie zastosowanie jest ważniejsze gdyż ma na celu dodatkowe potwierdzenie, że naczynie nie zostało nieplanowanie zwężone lub zamknięte i nie zachodzi ryzyko udaru. W przypadku operacji naczyniaków tętniczo-żylnych pomaga neurochirurgowi ocenić obszary przez które krew wpływa do gniazda naczyniaka a przez które wypływa i zaplanować środoperacyjną strategię operacji. Niezmiernie ważne zastosowanie angiografii środoperacyjnej jest widoczne w operacjach by-pass’ów gdzie pozwala ono potwierdzić drożność wykonanego zespolenia tętnic.

Naczyniaki tętniczo-żylne stanowią jedne z najpoważniejszych wyzwań leczenia neurochirurgicznego. Zbudowane są z konglomeratu naczyń tętniczych i żylnych, które łączą się z sobą tworząc kłębek (nidus). Naczynia budujące takie połączenie mają często nieprawidłową budowę ścian, słabsza co wiąże się z ryzykiem ich pęknięcia i krwotoku do mózgu. Innym problemem naczyniaków tętniczo-żylnych jest fakt, ze krew z tętnic przechodzi bezpośrednio w żyły powodując przeciążenie tych ostatnich. W konsekwencji ułatwionego w ten sposób odpływu krwi jest ona „podkradana” z innych części mózgu osłabiając ich funkcjonowanie.

Operacja naczyniaka tętniczo-żylnego wymaga w niezwykłego przygotowania. Dokładnej diagnostyki w badaniach naczyniowych pokazujących nieprawidłowe tętnice i żyły, badań anatomicznych mózgu, często z wykorzystaniem badań czynnościowych MR, traktografii MR czy testu wady. Następnie leczenie jest planowane z uwzględnieniem możliwości leczenia mikrochirurgicznego, embolizacji i radioterapii. W zależności od budowy naczyniaka, stanu zdrowia pacjenta oraz ocenianego ryzyka stosowana jest kombinacja tych metod tak by doprowadzić do usunięcia naczyniaka z minimalizując ryzyko.

W trakcie operacji mikrochirurgicznej neurochirurg stopniowo zamyka i przecina naczyniaka najpierw wchodząc do nidus’a, kolejno oddziela go od tkanek mózgu i ostatecznie przycina żyły drenujące naczyniak. Resekcja naczyniaka wiąże się z największa skutecznością całkowitego usunięcia zmiany ale wymaga wnikliwego wielospecjalistycznego przygotowania i przeprowadzenia planu leczenia.

Neuromonitoring

jest metodą diagnostyczna, którą typowo kojarzy się z pracowniami EEG lub EMG gdzie wykonywane badania służą do diagnostyki padaczki lub chorób nerwów. Metody te można wykorzystać także trakcie operacji. Wykorzystaniu podlega fakt, że impulsy nerwowe są formą mikroimpulsów elektrycznych, które można zarejestrować superczułymi aparatami. Dzięki temu w trakcie operacji wykrywane są impulsy z kory mózgu odpowiedzianej np. za ruch do odpowiednich mięśni, które je wykonują. Podobnie można zmierzyć impulsy kierowane do ośrodków czucia, wzroku, słuchu. Diagnostyka służy w dwóch obszarach – leczeniu nowotworów układu nerwowego oraz schorzeń naczyń układu nerwowego.Typowym wykorzystaniem jest pierwsza grupa chorób tj. nowotwory gdzie poprzez drażnienie mózgu w operowanych obszarach wykrywa się granice szczególnie czułych i ważnych ośrodków: ruchu, czucia, słuchu, wzroku. W przypadku chorób naczyniowych wykorzystanie neuromonitoringu jest bardziej zaawansowane i wymaga szczególnego doświadczenia. W tych operacjach wykrywane poprzez neuromonitoring jest zagrożenie udarem mózgu, które może powstać w przypadku np. nieoptymalnego położenia klipsa naczyniowego. Ta metoda diagnostyczna pozwala na dodatkowe monitorowanie wykonywanej operacji i zwiększenie bezpieczeństwa. Paradoksalnie w części sytuacji pozwala świadomie zamknąć chore naczynie, gdy po jego odwracalnym(czasowym) zamknięciu nie stwierdzane jest niedokrwienie. Decyzja taka może zostać podjęta świadomie oraz z minimalizacją ryzyka.

Angiografia śródoperacyjna

W przypadku zabiegów mikrochirurgicznych naczyniowych zachodzi konieczność oceny operowanych tętnić i żył. Nowoczesne mikroskopy operacyjne pozwalają w trakcie operacji obrazować w naczyniach mózgu i rdzenia kręgowego specjalistyczny kontrast podawany dożylnie. Badanie takie ma na celu potwierdzenie szczelności zamknięcia np tętniaka ale także co jest nawet ważniejsze drożności otaczających go naczyń. To drugie zastosowanie jest ważniejsze gdyż ma na celu dodatkowe potwierdzenie, że naczynie nie zostało nieplanowanie zwężone lub zamknięte i nie zachodzi ryzyko udaru. W przypadku operacji naczyniaków tętniczo-żylnych pomaga neurochirurgowi ocenić obszary przez które krew wpływa do gniazda naczyniaka a przez które wypływa i zaplanować środoperacyjną strategię operacji. Niezmiernie ważne zastosowanie angiografii środoperacyjnej jest widoczne w operacjach by-pass’ów gdzie pozwala ono potwierdzić drożność wykonanego zespolenia tętnic.

By-pass tętnic mózgowych jest jak by-pass w leczeniu serca. Ma za zadanie połączenie z układem naczyń mózgu nowych tętnic by mogły one zasilać mózg w odżywczą krew. Leczenie takie stosuje się w przypadkach gdy prawidłowe naczynia zaopatrujące mózg ulegają uszkodzeniu i ilość dostarczanej przez nie krwi jest nieoptymalna. Celem ostatecznym takiego leczenia jest z jednej strony zmniejszenie ryzyko udaru mózgu z drugiej strony poprawa jego funkcjonowania spowodowanego „niedożywieniem” wynikającym z niedostatecznej ilości doprowadzanej krwi.

Choroby w których można stosować by-pass to:
• Choroba moya-moya – schorzenie powodujące zarastanie tętnic szyjnych w miejscu ich przejścia przez czaszkę.
• „Nieoperacyjne” tętniaki i guzy mózgu. W przypadkach gdy dla usunięcia tętniaka lub guza konieczne jest wycięcie wraz nim części zdrowej tętnicy można ją odtworzyć stosując właśnie tą metodę.
• Zaburzenia rozwojowe lub nabyte w wyniku choroby tętnić mózgu powodujące ich nieprawidłowy kształt lub budowę. Przykładem takie sytuacji są sieci dziwne w tętnicach mózgu
• Miażdżyca tętnic mózgu powodująca ich zwężenie i niedokrwienie.

W trakcie operacji neurochirg wypreparowuje zdrową tętnice ze skóry głowy, odczepia jej koniec od skóry i poprzez okienko w czaszce wprowadza ją do głowy. Najważniejszym etapem operacji jest połączenie wprowadzonej tętnicy z tętnicą mózgu wykorzystując bardzo duże powiększenia mikroskopu operacyjnego i specjalistyczne mikronarzędzia.  Kontrolując w śród operacyjnej angiografii sprawdzony zostaje napływ krwi, która poprzez wykonane zespolenie teraz wpływa do tętnic mózgu zamiast do skóry głowy.

Neuromonitoring

jest metodą diagnostyczna, którą typowo kojarzy się z pracowniami EEG lub EMG gdzie wykonywane badania służą do diagnostyki padaczki lub chorób nerwów. Metody te można wykorzystać także trakcie operacji. Wykorzystaniu podlega fakt, że impulsy nerwowe są formą mikroimpulsów elektrycznych, które można zarejestrować superczułymi aparatami. Dzięki temu w trakcie operacji wykrywane są impulsy z kory mózgu odpowiedzianej np za ruch do odpowiednich mięśni, które je wykonują. Podobnie można zmierzyć impulsy kierowane do ośrodków czucia, wzroku, słuchu. Diagnostyka służy w dwóch obszarach – leczeniu nowotworów układu nerwowego oraz schorzeń naczyń układu nerwowego.Typowym wykorzystaniem jest pierwsza grupa chorób tj. nowotwory gdzie poprzez drażnienie mózgu w operowanych obszarach wykrywa się granice szczególnie czułych i ważnych ośrodków: ruchu, czucia, słuchu, wzroku. W przypadku chorób naczyniowych wykorzystanie neuromonitoringu jest bardziej zaawansowane i wymaga szczególnego doświadczenia. W tych operacjach wykrywane poprzez neuromonitoring jest zagrożenie udarem mózgu, które może powstać w przypadku np. nieoptymalnego położenia klipsa naczyniowego. Ta metoda diagnostyczna pozwala na dodatkowe monitorowanie wykonywanej operacji i zwiększenie bezpieczeństwa. Paradoksalnie w części sytuacji pozwala świadomie zamknąć chore naczynie, gdy po jego odwracalnym(czasowym) zamknięciu nie stwierdzane jest niedokrwienie. Decyzja taka może zostać podjęta świadomie oraz z minimalizacją ryzyka.

Angiografia śródoperacyjna

W przypadku zabiegów mikrochirurgicznych naczyniowych zachodzi konieczność oceny operowanych tętnić i żył. Nowoczesne mikroskopy operacyjne pozwalają w trakcie operacji obrazować w naczyniach mózgu i rdzenia kręgowego specjalistyczny kontrast podawany dożylnie. Badanie takie ma na celu potwierdzenie szczelności zamknięcia np tętniaka ale także co jest nawet ważniejsze drożności otaczających go naczyń. To drugie zastosowanie jest ważniejsze gdyż ma na celu dodatkowe potwierdzenie, że naczynie nie zostało nieplanowanie zwężone lub zamknięte i nie zachodzi ryzyko udaru. W przypadku operacji naczyniaków tętniczo-żylnych pomaga neurochirurgowi ocenić obszary przez które krew wpływa do gniazda naczyniaka a przez które wypływa i zaplanować środoperacyjną strategię operacji. Niezmiernie ważne zastosowanie angiografii środoperacyjnej jest widoczne w operacjach by-pass’ów gdzie pozwala ono potwierdzić drożność wykonanego zespolenia tętnic.

KONTAKT

KONTAKT

✉ neuro@vitalmedic.pl

KOORDYNATOR PACJENTA

Paweł Respondek
📞 +48 531 999 172
✉ p.respondek@vitalmedic.pl

OPIEKUN PACJENTA

Nicoletta Nicowska
📞 +48 531 439 671
✉ n.nicowska@vitalmedic.pl

ZOSTAW WIADOMOŚĆ

SKONTAKTUJEMY SIĘ Z TOBĄ

Pole do wpisania imienia i nazwiska
Pole do wpisania adresu email
Pole do wpisania wiadomości.

FINANSOWANIE LECZENIA


PERSONEL

dr n. med Witold Libionka

specjalista neurochirurgii i neurotraumatologii

Związany z neurochirurgią od 1998 roku, kiedy rozpoczął działalność naukową, a następnie, pozostając stypendystą Ministra Zdrowia, Studia Indywidualne w Klinice Neurochirurgii i Neurotraumatologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Edukację kontynuował na Studiach Doktoranckich na Wydziale Lekarskim CMUJ w Krakowie (2002-2006). Podczas specjalizacji z zakresu neurochirurgii w Klinice Neurochirurgii i Neurotraumatologii CMUJ w Krakowie (2003-2010) brał udział w licznych szkoleniach podnosząc swoje kwalifikacje zawodowe (w tym w Polsce, USA, Niemczech, Francji). Odbył roczne stypendium naukowo-kliniczne z zakresu neurochirurgii czynnościowej i stereotaktycznej w Klinice Neurochirurgii Uniwersytetu w Rochester, USA.

Łącząc pracę zawodową z naukową, przeprowadza miesięcznie kilkadziesiąt zabiegów operacyjnych jednocześnie uczestnicząc w licznych projektach naukowo-badawczych. Jest autorem lub współautorem blisko stu publikacji i doniesień. Jego prace z zakresu mechanizmów działania stymulacji głębokiej mózgu były nagradzane na krajowych i zagranicznych konferencjach i zostały opublikowane w czasopismach Nature Medicine i Nature Neuroscience.

Międzynarodowy konsultant, nauczyciel i wykładowca w zakresie neurochirurgii czynnościowej i onkologicznej z zastosowaniem mapowania czynnościowego. Posiada eksperckie doświadczenie w zakresie stymulacji głebokiej mózgu, stymulacji rdzenia kręgowego i nerwów obwodowych, dokanałowego leczenia baklofenem za pomocą pomp oraz resekcji guzów glejowych mózgu w okolicach elokwentnych prowadzonych z wybudzeniem śródoperacyjnym i monitorowaniem elektrofizjologicznym funkcji mowy, ruchu, wzroku, słuchu i czucia dotyku (łącznie ponad tysiąc przeprowadzonych tego typu zabiegów).


Zdjęcie Mateusz Pawłowski

lek. Mateusz Pawłowski

specjalista neurochirurgii

Absolwent Wydziału Lekarskiego w Zabrzu, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Uczestnik studiów doktoranckich na Uniwersytecie Medycznym we Wrocławiu.

Specjalizuje się w zabiegach z kręgu neuroonkologii, chirurgii kręgosłupa oraz wodogłowia. Wiedzę i umiejętności doskonalił w trakcie licznych kursów krajowych i zagranicznych. 

Zdjęcie Dariusz Szarek

dr n. med Dariusz Szarek

specjalista neurochirurgii

• absolwent wydziału lekarskiego Akademii Medycznej we Wrocławiu w roku 2004
• Absolwent studiów podyplomowych z zakresu biomateriałów Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie 2005
• dr nauk medycznych od 2010
• specjalista neurochirurg od 2012

Szkolenie specjalizacyjne odbył w latach 2006-2012 pracując w Klinice Neurochirurgii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu oraz Oddziale Neurochirurgii Dolnośląskiego Specjalistycznego Szpitala im T. Marciniaka we Wrocławiu gdzie aktualnie pracuje od 2013 roku na stanowisku zastępcy ordynatora.

Od momentu zakończenie szkolenia specjalizacyjnego i rozpoczęcia pracy samodzielnego neurochirurga skupia się na rozwoju w technikach operacyjnego leczenia schorzeń naczyniowych mózgu oraz zaawansowanych nowotworów układu nerwowego.

Celem poszerzania wiedzy medycznej, poza kursami doskonalącymi, stale poszerza swoje umiejętności korzystając z wiedzy innych neurochirurgów poprzez odbywanie staży w miedzynarodowych ośrodkach:

• Szpital Uniwersytecki, Helsinki, Finlandia
• Szpital Uniwersytecki, Kopenhaga, Dania
• Wojskowy Szpital Uniwersytecki, Praga, Czechy
• Szpital Uniwersytecki, Zurich, Szwajcaria
• Szpital Uniwersytecki, Monpelier, Francja
• Szpital Taishinkai, Sapporo, Japonia

Staże te obejmowały leczenie tętniaków, naczyniaków tętniczo-żylnych, przetok oponowych oraz wykonywanie by-pass’ów tętnic mózgu stosowanych w takich schorzeniach jak choroba moya-moya, „nieoperacyjne” tętniaki i guzy mózgu oraz miażdżyca tętnic dogłowowych. W chirurgii tych schorzeń aktualnie preferuję superprecyzyjne preparowanie wzorując się na doświadczeniach neurochirurgów japońskich gdzie wykorzystują zaprojektowane przez tych lekarzy mikronarzędzia. Ponadto jest zwolennikiem wykorzystywania neuromonitoringu oraz angiografii śróoperacyjnej dla podniesienia skuteczności oraz redukcji ryzyka tych operacji.

Drugim kierunkiem rozwoj są techniki operacyjne wspomagające chirurgię guzów mózgu. W metodach tych skupia się na zastosowaniu neuromonitoringu, wybudzeń śródoperacyjnych, czynnościowych badań  MR oraz traktografii MR.


dr n. med. Łukasz Grabarczyk

specjalista neurochirurgii

Specjalista neurochirurg, międzynarodowy konsultant, sekretarz Polskiego Towarzystwa Neuromodulacji INS, wykładowca akademicki i szkoleniowiec.

Czternastoletnie doświadczenie w zawodzie neurochirurga zdobył w Klinice Neurochirurgii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Olsztynie i w Klinice Budzik dla Dorosłych, której był wieloletnim szefem, z powodzeniem prowadząc diagnostykę, leczenie i wybudzanie pacjentów w śpiączce, oraz przeprowadzając nowatorskie w skali europejskiej operacje wszczepiania stymulatorów pacjentom w śpiączce.

Operacyjnie leczy również chorobę Parkinsona i padaczkę stosując metody głębokiej stymulacji mózgu. Zajmuje się operowaniem skomplikowanych guzów mózgu i chirurgią kręgosłupa od metod małoinwazyjnych, po duże zabiegi rekonstrukcyjne.

Stale doskonali się w dziedzinie leczenia bólu jak najmniej inwazyjnymi i jak najbardziej skutecznymi metodami, a wieloletnie doświadczenie w tym zakresie sprawiło, że wyznaje zasadę, że nic nie „musi” boleć.

Odbył międzynarodowe kursy i szkolenia z zakresu leczenia bólu, dystonii, chorób neurodegeneracyjnych, neuroendoskopii m.in. w Johns Hopkins Hospital w Baltimore w Stanach Zjednoczonych, a także w Niemczech, Wielkiej Brytanii, RPA, czy Szwajcarii.

Dorobek naukowy i zawodowy miał okazję prezentować na międzynarodowych zjazdach neurochirurgów w Stanach Zjednoczonych, Australii, Niemczech, Szwecji czy Wielkiej Brytanii, a tematem wystąpień były wówczas m.in.: leczenie neuralgii nerwu trójdzielnego, leczenie kompleksowego zespołu bólu regionalnego, nowoczesne metody diagnostyki i leczenia śpiączki, stymulacja warstwy niepewnej w leczeniu choroby Parkinsona.

Sekretarz Międzynarodowego Towarzystwa Neuromodulacji INS (International Neuromodulation Society), członek Międzynarodowego Towarzystwa Neuroendoskopii IFNE (International Federation of Neuroendoscopy), stowarzyszenia London Pain Forum oraz Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów i Polskiego Towarzystwa Chirurgii Kręgosłupa.

Ikona Osoby

dr n. med. Tamara Sokół

specjalista anestezjologii i intensywnej terapii